کتاب الکافی(قسمت دویست و سی و نه)؛ نصوص امام حسین و امام سجاد علیهما السلام- مدرس: شیخ حسن میلانی

گزیده درس دوصد و سی و نُه بحث هم‌چنان در رابطه با روایت سوم باب «الإشارة و النّص علی الحسین بن علی علیهما السلام» است و استاد بخشی از این روایت را در درس قبلی ترجمه و تبیین کرد. اشاره شد که محتوای این روایت در ارتباط با اعتراض امام حسین (ع) به هتک حرمت پیامبر اکرم توسط خلفا است و آن را محمد بن مسلم از امام باقر (ع) روایت نموده است. استاد درس را از این قسمت آغاز می‌کند: «إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَمْوَاتاً مَا حَرَّمَ مِنْهُمْ أَحْيَاءً وَ تَاللَّهِ يَا عَائِشَةُ لَوْ كَانَ هَذَا الَّذِي كَرِهْتِيهِ مِنْ دَفْنِ الْحَسَنِ عِنْدَ أَبِيهِ رَسُولِ اللَّهِ (ص) جَائِزاً فِيمَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ لَعَلِمْتِ أَنَّهُ سَيُدْفَنُ وَ إِنْ رَغِمَ مَعْطِسُكِ ...: خدا مقرر فرموده كه آنچه نسبت به مؤمنين در حال زنده بودن‌شان حرام است در حال مرده بودن آنها نیز حرام است، به خدا ای عايشه! اگر دفن كردن حسن نزد پدرش رسول خدا (ص) كه تو آن را نمي‌خواهى از نظر ما خدا آن را جايز كرده بود، مي‌فهميدى كه او برغم بینی تو در آنجا دفن مي‌شد (ولى افسوس كه كلنگ زدن نزد گوش پيامبر از نظر ما جايز نيست). استاد بعد از بررسی روایات باب «الإشارة و النّص علی الحسین بن علی علیهما السلام» به ترجمه و تبیین روایات باب «الإشارة و النّص علی علی بن الحسین بن علی علیهما السلام» می‌پردازد. مرحوم کلینی در این باب، چهار روایت ذکر کرده است که اوّلین آن را ابوجارود از امام باقر (ع) نقل نموده است. محتوای روایت اوّل را نیاز بشر به علم اهل‌بیت (ع) تشکیل می‌دهد. ابو‌جارود می‌گوید: خدمت امام عرض كردم: خدا مرا قربانت گرداند، در آن كتابی که به دخترت فاطمه دادی، چه نوشته است؟ فرمود: به خدا آنچه از زمان خلقت آدم تا به آخر رسيدن دنيا مورد نیاز فرزندان آدم است، در آن است؛ به خدا كه احكام حدود حتى جريمه خراش در آن ثبت می‌باشد. محتوای حدیث دوّم، انتقال وصیت امامت به فاطمه بنت حسین (س) است و مفاد حدیث سوم را انتقال کتاب و وصیت امامت به ام‌سلمه و محتوای حدیث چهارم را بشارت پیامبر اکرم (ص) به جابر بن عبدالله انصاری تشکیل می‌دهد. کلیدواژه: کتاب حجت، باب «الإشارة و النّص علی الحسین بن علی علیهما السلام (روایت 3)» و باب «الإشارة و النّص علی علی بن الحسین علیهما السلام (روایات 1 ـ 4)».