کتاب الکافی(قسمت دویست ونود)؛ اعتقاد و عمل و مرگ کسی که امام ندارد- مدرس: شیخ حسن میلانی

گزیده درس دوصد و نود دو روایت از روایات باب «فيمَن دَانَ الله عزّوجل بِغَير إمَام مِن الله جلّ جلاله» در درس قبلی بررسی گردید و استاد این درس را با ترجمه و تبیین روایت سوم این باب آغاز می‌کند. محتوای این روایت را تفاوت پیروان اهل‌بیت (ع) و تفاوت پیروان طاغوت تشکیل می‌دهد. عبداللَّه بن ابى‌يعفور می‌گوید: خدمت امام صادق (ع) عرض كردم من با مردم دراتباط هستم و بسيار تعجب مي‌كنم از مردمانی كه به جای پیروی از شما، از دیگران پیروی می‌کنند؛ ولی در عین حال امين، راستگو و باوفا هستند. برعکس مردمانی را می‌بیتم كه دنباله‌رو شما هستند؛ منتها امانت‌دار، وفادار و راستگو نیستند! در ادامه روایت امام (ع) به این پرسش پاسخ می‌دهد. حدیث چهارم در مورد آمرزش گناهان شیعیان به خاطر پذیرش ولایت اهل‌بیت (ع) است. امام باقر (ع) در این روایت می‌فرماید: خداوند فرموده است هر رعيتى كه در اسلام با پيروى از امام ستمگرى كه از جانب خدا نيست ديندارى كند قطعاً آن رعیت را عذاب مي‌كنم و لو اینکه چنین رعيتی نسبت به اعمال خود نيكوكار و پرهيزگار باشد. امّا از آن رعيتى می‌گذرم كه در اسلام با پيروى از امام عادل از جانب خدا ديندارى كند، و لو آن رعيت نسبت به خود ستمگر و بدكردار باشد. روایت پنجم به سرانجام دینداری تحت لوای طاغوت می‌پردازد و این حدیث را عبداللَّه بن سنان، از امام جعفر صادق (ع) روايت كرده است. در پایان این درس، استاد وارد باب «مَن مَاتَ وَ لَیسَ لَهُ إمَامٌ مِن أئمّةِ الهُدَی» می‌شود که مرحوم کلینی در این باب، چهار روایت آورده است. روایت اوّل این باب در رابطه با معیار مرگ جاهلی است و این حدیث را فُضيل بن يسار از امام جعفر صادق (ع) نقل کرده است. کلیدواژه: کتاب حجت، باب «فيمَن دَانَ الله عزّوجل بِغَير إمَام مِن الله جلّ جلاله (روایات 1 ـ 5)» و باب «مَن مَاتَ وَ لَیسَ لَهُ إمَامٌ مِن أئمّةِ الهُدَی (روایت 1)».