47 نتیجه دوم از فصل سوم - استاد: حجة الاسلام والمسلمین دکترعلی جمعه مظفری
گزیده درس چهل و هفت در فصل سوم از مرحله چهارم، سخن در بارهی این بود که واجب الوجود بالذات، ماهیت ندارد و چنانچه ماهیت هم برای آن لحاظ شود، همان انیت، حقیقت و خود وجود واجب خواهدبود. بر این فصل دو نتیجهگیری مترتب است که به یک مورد آن در درس قبل اشاره گردید و نتیجه دوم در این درس مورد بررسی قرار میگیرد. نتیجه دومی که از محتوای این فصل بدست میآید، این است که چنانچه از ذات واجب الوجود، هر گونه محدودیت، نقص، عدم و شائبهیی از عدم نفی شود، بر این مطلب این حقیقت مترتب میشود که ضرورت واجبالوجود ازلی خواهدبود. البته به این نکته در فصل اوّل این مرحله هم در یکی از تنبیهات مورد اشاره قرار گرفت و در آنجا از ضرورت ازلی، ضرورت ذاتی، ضرورت وصفی و ضرورت وقتی سخن به میان آمد. در ادامه مرحوم علامه ضرورت ازلی، ضرورت ذاتی و ضرورت وصفی را بیشتر تعریف و تبیین میکند و مقصود از آنها را کاملاً روشن میسازد و ضمناً توضیح میدهد که آنها در کجاها مورد استفاده قرار میگیرد. ایشان با مطرح کردن نتیجه دوم، فصل سوم را به پایان میرساند و سپس وارد فصل چهارم میگردد که در آن به این نکته میپردازد که واجب الوجود بالذات از تمام جهات واجب الوجود است. کلیدواژه: ضرورت ازلی.
