کتاب الکافی (قسمت صد و سی)؛ معصومان علیهم السلام نمایندگان خداوند تعالی - مدرس: شیخ حسن میلانی

گزیده درس صد و سی موضوع درس را همچنان حدیث ششم باب «نوادر» تشکیل می‌دهد و استاد درس را از این عبارت شروع می‌کند: «وَ هَكَذَا الرِّضَا وَ الْغَضَبُ وَ غَيْرُهُمَا مِنَ ‌الْأَشْيَاءِ مِمَّا يُشَاكِلُ ذَلِكَ و ...». بحث در این رابطه بود که اهل‌بیت‌ (ع) نمایندگان خدا هستند و رضا و غضب ایشان، رضا و غضب خدا محسوب می‌شود. چنانچه کسی بر این باور باشد که خدا به صورت اهل‌بیت درآمده است، این یک باور غلط، باطل و شرک‌آلود است. استاد در این درس، بعد از اینکه بررسی محتوای روایت ششم را به پایان می‌رساند، سایر روایات این باب را نیز ترجمه و تبیین می‌کند. در روایت هفتم، امام باقر (ع) می‌فرماید: ما حجت خدا، باب خدا، زبان خدا، وجه خدا و ديده خدا در ميان خلق و ما سرپرستان امر خدا در ميان بندگانش هستیم. در روایت هشتم، محتوای روایت هفتم از امام علی (ع) نقل شده است. در وایت نهم، امام موسی (ع) آیه شریفه «يَا حَسْرَتَا عَلَى مَا فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ» را معنا و تفسیر می‌کند: جنب خدا اميرالمؤمنين (ع) و همچنين اوصياء بعد از او تا آخرين آنها در مقام بلندى می‌باشند. در روایت دهم، امام باقر (ع) می‌فرماید: «بِنَا عُبِدَ اَللَّهُ وَ بِنَا عُرِفَ اَللَّهُ وَ بِنَا وُحِّدَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ مُحَمَّدٌ حِجَابُ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: به‌وسیله ما خدا بندگی می‌شود، و به‌وسیله ما خدا شناخته می‌شود، و به‌وسیله ما توحید خدای متعال تحقق می‌یابد و حضرت محمد (ص) حجاب خدای متعال است.» به این معنا که تحقق بندگی به‌وسیله اهل‌بیت (ع) هم مربوط می‌شود به آن عبادت و معرفتی که خود اینها نسبت به خدای متعال دارند و هم به وساطتِ ایشان در این امر برای دیگران است؛ زیرا آنها وسیله هدایت همه خلایق به سوی خدا هستند. بنابراین هر موحدی که در عالم یافت شود، به برکتِ وجود ایشان به توحید نایل شده و به همین جهت حضرت محمد (ص) را حجاب خدا نامیدهاند. در وایت یازدهم، امام باقر (ع) آیه شریفه «وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ» را تفسیر کرده و فرموده است: «همانا خداى متعال بزرگ‌تر، عزيزتر، جليل‏تر و والاتر است كه ستم شود؛ ولى ما را به خود پيوسته و ستم به ما را ستم به خود انگاشته و ولايت ما را ولايت خود قرار داده است. کلیدواژه: کتاب توحید، باب «النوادر» (روایات 6 ـ 11).